20 Φεβρουαρίου 2026

Απο που κτίζουμε και αντλούμε πίστη;

Ο Ποσειδώνας έχει την τιμητική του λόγω της οριστικής εισόδου του στον Κριό, και της συνόδου του με τον Κρόνο στην 00 μοίρα Κριού και 45′ (1^η μοίρα Κριού). Τι είναι μια σύνοδος; Η σύνοδος δίνει έμφαση, ενοποιεί ενέργειες, δεν προσφέρει αντίληψη. Την αντίληψη την φέρει η όψη αντίθεσης (όπως η Πανσέληνος). Η σύνοδος αυτή χαρακτηρίζεται ‘ιστορική’ γιατί είναι σπάνια. Δεν έχουμε πρόσφατη προηγούμενη σε αυτό το ζώδιο και αυτήν την μοίρα του ζωδίου, ώστε να κάνουμε συγκρίσεις. Επίσης συντονίζεται (συνομιλεί) χρονικά και με άλλους δύο πλανητικούς κύκλους συλλογικής σημασίας και εξέλιξης που μπαίνουν σε άλλη περιοχή έκφρασης (Ουρανός τρίγωνο Πλούτωνας – Υδροχόος και Δίδυμοι) και Ουρανός εξάγωνο Ποσειδώνας (Δίδυμοι-Κριός). Αυτό είναι ιδιαίτερα σπάνιο, και αναδεικνύει πως ό,τι ξεκινά τώρα και μέσα στα επόμενα τρία-πέντε χρόνια (ως το 2031), όχι μόνο ήρθε για να μείνει, θα καθορίσει την εξέλιξη του κόσμου, επόμενων γενεών, και της πραγματικότητας μας, σε βαθμό που δεν μπορούμε να διανοηθούμε.

Δεν είμαστε σε στιγμή αντίληψης, είμαστε σε στιγμή οραματισμού, στοχασμού ή ολοκλήρωσης και κλεισίματος κεφαλαίων. Σε μια στιγμή κατάρρευσης ιδανικών, και δημιουργίας νέων. Σε μια στιγμή που η πίστη μας μπορεί να δοκιμάζεται. Πως αυτό ερμηνεύεται στην αρχή ενός ζωδίου. Πως η ολοκλήρωση αυτή εκδηλώνεται με έναν νέο τρόπο, μια πρωτοβουλία, σε ένα νέο περιβάλλον. Μια νέα οπτική. Με άλλη στάση και συμπεριφορά που καλείται να μετεξελίξει αυτό το οποίο ορίζαμε ως ιδανικό, και να εστιάσουμε σε ένα νέο ιδανικό.  Που δίνει μορφή σε κάτι, που εκφράζεται με νέο τρόπο και σχετίζεται με τον ζωτικό μας χώρο, το δικό μας ίσως βίωμα.  Όταν κάτι είναι τόσο κοντά σου, δεν το αντιλαμβάνεσαι σφαιρικά τόσο εύκολα, σε απορροφά, και σου δίνει την ώθηση να κάνεις κάτι γι αυτό. Είναι σαν το κατώφλι μια πόρτας την στιγμή που περνάς μέσα ή αποχωρείς, και κάνεις το πρώτο σου βήμα.  Δυσκολεύεσαι όμως να διαχωρίσεις ή να διακρίνεις, τι έρχεται ή τι θα προκύψει από αυτό. Αυτό προκαλεί συναισθήματα, σκέψεις, θάρρος, και θα έχει κάποιες επιπτώσεις, αποτελέσματα. Η σύνοδος μιλά για ένα έναυσμα, μια πρώτη εκδήλωση. Κάτι που σε σκουντά να δείς τα πράγματα διαφορετικά, να διαπραγματευτείς την στιγμή με την ολότητα. Να κάνεις υπερβάσεις. Είναι όπως η στιγμή μιας αγκαλιάς, ενός αποχαιρετισμού ή μιας κρίσιμης συνάντησης. Κάθε νέα δέσμευση, μιλά και για μια αποδέσμευση.

Ο Κρόνος συναντησε τον Ποσειδώνα, -δηλαδή πήγε προς αυτόν. Ο Κρόνος είναι ο τελευταίος ορατός πλανήτης με γυμνό μάτι (άρα αυτό το όριο της πραγματικότητας που αναγνωρίζουμε), και ο Ποσειδώνας είναι πλανήτης που δεν μπορούμε να δούμε με γυμνό μάτι. Που στεκόμαστε, για να ατενίσουμε την ολότητα. Αυτό έχει μια έννοια που αφορά την απόσταση και την θέση. Η απόσταση δείχνει το τι είναι σημαντικό για το συνολικό σχέδιο και η θέση, ο τρόπος που θα ανταποκριθούμε. Πνευματικά, δημιουργικά και ιδεολογικά εκδηλώνεται η όψη αυτή. Απο κάπου παιρνουμε απόσταση, και κάπου παίρνουμε θέση. Μιλά για όρια και υπέρβαση αυτών. Μιλά για μια μετάβαση, κάτι που ενοποιεί, συγχωνεύει ή διαλύει, και για κάτι που συγκροτεί, περιορίζει, δομεί, και είναι ρεαλιστικό. Ο Κριός διαπραγματεύεται ζητήματα αυτονομίας, πρωτοβουλίας, ύπαρξης, και ταυτότητας, απτών ορίων. ‘Όλα αυτά έχουν και θετικές και αρνητικές εκδοχές. Ο κύκλος αυτός μιλά για το κτίσιμο ιδανικών και ονείρων. Μέσα σε αυτά είναι ό,τι προυπάρχει, και ό,τι πιστεύουμε.

Στην έναρξη του κύκλου με αφορμή κάποιο γεγονός ή εμπειρία, είναι πιθανό να στοχαζόμαστε επάνω σε αυτά τα θέματα. Στο τι έχει κλεισει τον κύκλο του. Σε θέματα μιας νέα αρχής, σε κάτι που είναι σημαντικό για την επιβίωση, για το τώρα, και σε επίπεδο δομών και διακυβέρνησης για το σύνολο, το κοινό καλό. Μας καλεί σε μια ολιστική ματιά, ως προς την αυτονομία, την ταυτότητα, αυτό που χρειάζεται να υπερασπίσουμε στην ζωή, για συνέχεια και δημιουργία συνολικά.  

Μπορεί τα δύο να ταυτιστούν, μια ατομική, ή προσωπικού χαρακτήρα πρωτοβουλία (κριός), και οπτική να ωφελεί ή να συνεισφέρει στο σύνολο. Μια ενέργεια, ένα γεγονός να μας στρέψει σε αυτό που είναι το πιο σημαντικό. Την ταυτότητα μας ή με το τι ταυτιζόμαστε. Ζητήματα αρχής, και θέματα που αφορούν την αρχή σε κάτι που πιστεύουμε, δημιουργούμε ή στοχαζόμαστε μπορεί να μας απασχολούν. Η αρχή μπορεί να είναι το ήμισυ του παντός, αλλά όπως στη μουσική ή τη λογοτεχνία, ένα μοτίβο που στην αρχή ακούγεται παράφωνο ή ασύνδετο, μπορεί αργότερα να αποκαλυφθεί ως το κλειδί της σύνθεσης. Πολλά έργα ξεκινούν σκόπιμα στο σκοτάδι, σε μια κατάσταση όπου κυριαρχεί πολυπλοκότητα. Πόσες φορές στην προσπάθεια μας να διευκρινίσουμε κάτι, διαβάσαμε κείμενα, μελετήσαμε πληροφορίες, συμβουλευθήκαμε ή συναντηθήκαμε με ανθρώπους ώστε να προκύψει μια νέα κατεύθυνση στην συνέχεια, με περισσότερη διαύγεια. Πόσες  φορές, μέσα από μια δυσκολία, μια υποχώρηση, μια παραχώρηση, παραίτηση, ή μια απώλεια στην ζωή, οδηγηθήκαμε σε έναν καινούργιο δρόμο πίστης ή δημιουργίας, που τελικά μπορεί να αποδείχθηκε εξίσου αληθινός ή να μας αποκάλυψε νέες πτυχές του εαυτού; Ως εκ τούτου, ό,τι και αν βλέπουμε αυτήν την δεδομένη ώρα να συμβαίνει γύρω μας, στον κόσμο μας, μοιάζει να διαλύει στεγανά ή να γκρεμίζει ιδανικά. Είναι παράλληλα και ένα έναυσμα, είναι εκδήλωση, ώθηση, είναι κίνηση, είναι ιδέα, είναι πρόκληση για αλλαγή οπτικής και ανταπόκρισης.

Η ερώτηση στο ξεκίνημα του κύκλου:

Ποιο είναι το όνειρό μας τώρα; Ποιος και τι μας εμπνέει; Τι προσδοκάμε από δω και πέρα; Υπάρχει κάτι που πρέπει να αφήσουμε, για να το κάνουμε πραγματικότητα; Ποιος και τι μας βοηθά, τι μας εξασθενεί, και τι μας αποπροσανατολίζει; Που έχουμε πίστη και που όχι; Εστιάζουμε σε αυτό που ενοποιεί, ενώνει ή σε αυτό που διαχωρίζει. Παράλληλα με ό,τι κάνουμε ή διαχειριζόμαστε, κάνουμε απολογισμό, τουλάχιστον όσοι είμαστε από 50 και άνω.

Αν κάπου έχουν χαθεί τα όρια στις ζωές μας ή στον κόσμο, είναι γιατί μπαίνουμε σε διαδικασία να προσδιορίσουμε τι έχει σημασία. Μια δομή ή ένας τρόπος οργάνωσης θα χρειαστεί να αλλάξει σε κάποιο τομέα. Αυτό απαιτεί και αλλαγή τρόπου ανταπόκρισης, αλλά και νοοτροπίας σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό. Διαχείρισης χρόνου.

Για τον κάθε έναν από εμάς, σημαίνει και άλλα αυτός ο κύκλος, – σύμφωνα με τον γενέθλιο χάρτη μας, καθώς ο Κρόνος κυβερνά και κάποιους οίκους (τομείς της ζωής). Ο κάθε ένας από εμάς βιώνει το δικό του σενάριο Κρόνου, το δικό του σενάριο Ποσειδώνα. Δεν είμαστε όλοι συντονισμένοι με την ακέραια εκδοχή της εμπειρίας τους. Μπορεί επίσης να σημαίνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα -πρακτικά, υλικά, πνευματικά, ιδεολογικά, ψυχολογικά, δημιουργικά.

Σε κάθε περίπτωση πραγματοποιούμε μια σύνδεση πραγματικότητας με θέματα ιδανικών. Ποιο είναι το ιδανικό για την πραγματικότητα μας στο τώρα; Για την ατομική, την διαπροσωπική, την επαγγελματική, την συλλογική, του πλανήτη. Όλα συνδέονται.

H μυθολογία μας είναι πλούσια σε συμβολισμούς, αλλά και ο Ποσειδώνας είναι και ο πλανήτης που μιλά για μύθους, και αποκωδικοποίηση συμβόλων.  Δεν είναι βέβαια όλες οι ιδιότητες των μυθολογικών θεών υιοθετημένες από την αστρολογία ως συμβολισμοί, όμως έχει αξία να ανατρέχουμε και να τους εξερευνούμε.

Ας πιάσουμε λοιπόν τον μύθο: Μυθολογικά ο Ποσειδώνας ήταν γιός του Κρόνου, ουσιαστικά ο πατέρας του ήθελε να τον καταπιεί, όπως και τα άλλα του παιδιά, από φόβο να μην τον εκθρονίσουν. Η ιστορία σχετίζεται με γενιές, αρά και νοοτροπίες. Πατεράδες και γιούς. Αυτούς που βασιλεύουν και όσους τους διαδέχονται. Ας το δούμε λοιπόν ως εξής: ο Ποσειδώνας έχει ήδη καταλάβει μια θέση (στον Κριό), άρα αυτό μπορεί να παρομοιαστεί με την φάση όπου ο Ποσειδώνας ήδη βρίσκεται σε μια περιοχή που μόλις άρχισε να γνωρίζει (πρώτες μοίρες). Ο Κρόνος λοιπόν εισήλθε στον Κριό δεύτερος κατά σειρά (σαν ο πατέρας του Ποσειδώνα να τον επισκέπτεται εκεί κατά κάποιο τρόπο) -μυθολογικά αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί, διότι μετά την Τιτανομαχία ο Κρόνος πλέον εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, και πλην των συγκρούσεων δεν είχε ποτέ καμία ουσιαστική επαφή με τα παιδιά του. Επομένως αυτή η συνάντηση μοιάζει με ξύπνημα της μνήμης, ή πεπραγμένα και εμπειρίες που επανέρχονται είτε ως ‘απειλή’, ή ως αίσθημα ‘οφειλής’ ή ‘ενοχής’, ή ως μια φυσική ωρίμανση που σφραγίζει ή αποκρυσταλλώνει κάτι.  Ως μια υπενθύμιση, πως όποιον χώρο και αν ‘κατοικούμε’ ή στον οποίο βρισκόμαστε, έχει προκύψει από μια δια-μάχη, μια πάλη, μια δυσκολία, ένα αίτημα, αλλά και ‘τύχη’ – συγκυρία.  Αυτόν τον κόσμο οφείλουμε να τον γνωρίσουμε, να τον ορίζουμε και να τον προστατεύουμε.

Ο κόσμος μοιράστηκε στα τρία μετά την τιτανομαχία με κλήρωση, και ο κλήρος έπεσε στον κάθε θεό για το κομμάτι του κόσμου που θα εξασκούσε την κυριαρχία του.  Δεν διαμοιράστηκε με αξιακά κριτήρια ή κάποιου είδους αξιολόγηση, αλλά με βάση μια διαδικασία που ήταν ισότιμη, και αδιάβλητη, ίση ευκαιρία και για τους τρεις θεούς (Δία, Ποσειδώνα, Άδη-Πλούτωνα), για κομμάτια του κόσμου, που είχαν διαφορετικά χαρακτηριστικά. Δεν επέλεξαν οι ίδιοι με βάση το τι θα ήθελαν, αλλά συναποφάσισαν την διαδικασία. Επομένως, η σύνοδος αυτή, μας θυμίζει την προέλευση των πραγμάτων και την ιστορία τους. Τις αιτίες των καταστάσεων. Τι είναι σημαντικό, τώρα. Τα παιδιά του μυθολογικού Κρόνου, είχαν κακή σχέση με τον πατέρα τους (πλην ίσως του Δία που ήταν λιγάκι πιο προστατευμένος), πάλεψαν για την επιβίωσή τους και σύγκρουστηκαν μαζί του. Ό,τι δημιουργούμε απαιτεί πάλη, και μια σύγκρουση σε μικρό ή μεγάλο βαθμό με αυτό που προϋπάρχει, αλλά αν δεν προϋπάρχει κάτι, δεν δημιουργείται και τίποτα. Νίκησαν λοιπόν τα παιδιά του, τον Κρόνο, και μέσα από μια κοινή συμφωνία, το έπαιξαν κορώνα γράμματα, και βρέθηκαν να είναι κυβερνήτες ενός μέρος του κόσμου το καθένα, και μέσα από τα χαρακτηριστικά του κάθε κόσμου τους αποδόθηκαν και οι ιδιότητες τους, και οι μύθοι που τους αντιστοιχούν. Ποιες είναι λοιπόν οι ιδιότητες που μας αποδίδονται με βάση την περιοχή που κατέχουμε ή που κατοικούμε; Άλλο ένα ζήτημα ταυτότητας. Οι χώροι και οι περιοχές που κατέχουμε και κατοικούμε μας προσδιορίζουν, διακατέχονται απο φύση, γνώση, ιδεολογίες, ιστορία, μύθους, πνεύμα, πόρους, εμπειρίες, ταυτότητα.

Αν το δούμε ερμηνευτικά, μιλά και για θέματα προέλευσης, αλλά και για όσους κατέχουν ‘εξουσία’ ή κάποια ‘δύναμη’, την έχουν λάβει και από τύχη ή ως πεπρωμένο, την σχέση με το παρελθόν τους, και όσα έχουν κατακτηθεί και σε δύσκολες συνθήκες.

Αυτό, ισχύει για όλους μας, σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό.  Κάθε τι λοιπόν που μας έχει δοθεί, έχει δημιουργηθεί, κι έχουμε κατακτήσει, εμπεριέχει δυσκολία, προνόμια, πειρασμούς, και καταχρήσεις. Κάθε θεότητα στην μυθολογία είχε ιδιότητες παντοδύναμες και θαυματουργές αλλά και αδυναμίες. Προτερήματα και ελαττώματα. Πολύ σοφό.

Ερχόμαστε λοιπόν όλοι μας και συλλογικά και ατομικά να θυμηθούμε πως όλα, όσο και συγκρουσιακά ή αντίθετα να είναι, έχουν πιθανώς και μια κοινή ή παρόμοια αφετηρία, κάτι οφείλουμε να δώσουμε πίσω, να πάρουμε θέση, σε ένα πεδίο που μας έλαχε, ή μας κληροδοτήθηκε. Να αναμετρηθούμε με τα σημεία όπου έχουν γίνει καταχρήσεις, ή λάθη, και να ξαναθυμηθούμε και να υπερασπίσουμε (Κριός) το τι είμαστε, και αυτό που πραγματικά χρειάζεται για την ισορροπημένη συνύπαρξη. Τι μας το θυμίζει αυτό; Οι λάθος προτεραιότητες, οι ανισορροπίες, η έλλειψη μέτρου, η υποκρισία, το ψέμα, η πάλη για πράγματα που δεν υποστηρίζουν ή δεν στηρίζονται στην ολιστική ματιά της ζωής. Οι ανισορροπίες των τριών κόσμων. Πως χρησιμοποιούμε αυτήν την ενέργεια; Βάζοντας την τριαινα του Ποσειδώνα και ταράζοντας τα νερά, ή γαληνεύοντας τα;

Φυσικά ο βαθμός ευθύνης του κάθε ενός είναι πολύ διαφορετικός, και σχετίζεται με την θέση. Άρα αφορά, και κάθε άτομο που ασκεί εξουσία, έχει κύρος, ή ακόμη αισθάνεται πως εξουσιοδοτείται με κάποιο τρόπο. Όσους κατέχουν ή κατέκτησαν θέσεις και προνόμια με ‘κλήρωση’, ή από γενιά σε γενιά.

Πως περνάει η προηγούμενη εμπειρία στην νέα άσκηση και πρακτική, στους επόμενους, στο σύνολο; Η υπερβατική σημασία των θέσεων αυτών. Ποια είναι η σημασία της ατομικής εμπειρίας και της συνεισφοράς της στο σύνολο; Πως μεταβιβάζεται η εμπειρία στην πράξη; Πως ασκείται η εξουσία με βάση την πρότερη κατάσταση;  Πως συναντιέται ή συνδιαλέγεται κανείς με τα βιώματά του, και το παρελθόν του; Πως τα συγχωνεύει με το συλλογικό αίσθημα ή το κοινό καλό; Που μπερδεύονται τα όρια, της ταυτότητας και της αυτονομίας; Τι θεωρεί κανείς καθήκον του; Πόσο έχει κατανοήσει το τι του έχει δοθεί, και τι του αξίζει; Σε τι πειρασμούς έχει υποκύψει; Τι γίνεται μετά θάνατον, μετά το πέρας της ‘θητείας’; Πως η πρότερη εμπειρία επηρεάζει το τώρα;

Έρχεται λοιπόν το «πατρικό» αρχέτυπο στο κάθε νέο αρχέτυπο εξουσίας, να του θυμίσει, να επιχειρήσει να το συγκρατήσει, συγκροτήσει, να του ζητήσει το λόγο. Να του ανακινήσει μέσω μνήμης το τι είχε συμβεί, από που ξεκίνησαν όλα. Τι μας ενώνει; Αυτό ταράζει και ανακινεί το πεδίο συνύπαρξης ή ύπαρξης με διάφορους τρόπους, που σχετίζονται και με την ταυτότητα, την πράξη, στάση και δημιουργία. Ξεκινά λοιπόν ένας κύκλος συνάντησης του μυθολογικού ‘πατέρα’ με τον ‘γιό’. Μπορούμε να το αντιληφθούμε ως δύο ξεχωριστές υπάρξεις ή ως μία συγχωνευμένη να παλεύει ή διαπραγματεύεται μια ‘συμβίωση’ ή ‘συνύπαρξη’. Η σχέση των δύο, δεν ήταν καλή εξ ορισμού και εξ αρχής, αλλά αυτή ήταν, και αυτή όρισε και την πορεία και τις συνέπειες και για τους δύο. Και από αυτήν δημιουργήθηκε κάτι για τον ‘γιό’ -δημιουργία, που έχει το προνόμιο και την δύναμη να εξελίξει, με διαφορετικό τρόπο, αλλά και με εξίσου γενναίες πράξεις είχε αποκτήσει και ο πατέρας μέσα από την δική του ιστορία. Θα δούμε και βλέπουμε όλα αυτά να συνυπάρχουν γύρω μας και μέσα μας. Αυτήν την αποδοχή ή την αντίσταση της παράδοσης κάποιας σκυτάλης που είναι αναπόφευκτη, από γενιά σε γενιά, τις παραιτήσεις, τις εκθρονίσεις σε πολλά επίπεδα, τις αντίξοες ή και ενδιαφέρουσες συνυπάρξεις.  

Τι γίνεται όμως και με το παλιό σκεπτικό, την καθεστηκυία τάξη, ή  σκέψη και ιδεολογία και την νέα. Ποιές δυνάμεις και εξουσίες υπήρχαν μέσα από ένα υφιστάμενο μοντέλο εξέλιξης που είναι δοκιμασμένες, και ποιες δυνάμεις και εξουσίες προκύπτουν από ένα νέο που δεν είναι δομιμασμένες. Αυτά που κατείχε ο Κρόνος πριν, διαμοιράστηκαν στα τρία. Αναγνωρίστηκαν δηλαδή τρείς κόσμοι αντι για ένας ενοποιημένος, ολόκληρος. Ο ουρανός και η πλάση (φυσικά και νοητικά ότι είναι ορατό στον κόσμο μας, ότι βλέπουμε και μπορούμε να διανοηθούμε -Δίας), ο ωκεανός και οι θάλασσες (φυσικά και συναισθηματικά, ότι είναι γόνιμο, έξω από το φυσικό περιβάλλον του ανθρώπου που φέρει και το άγνωστο, την δυσκολία, την ταραχή, την περιπλάνηση, την έμπνευση την ηρεμία, την απεραντοσύνη και το θαύμα, την έκσταση και το μυστήριο, που μπορεί να καταλύει τα όρια και να γεφυρώνει, ή και να παρασύρει, να δημιουργεί και να καταστρέφει-Ποσειδώνας), και ο κάτω κόσμος (ότι είναι κάτω από την επιφάνεια -υπόγειος πλούτος-θάνατος-καταστροφή-μεταφυσική – ότι δεν ελέγχουμε ή απωθούμε, αλλά μας μετασχηματίζει και μας προκαλεί κρίσεις και ένταση).

Ο Κρόνος είχε τα ηνία και των τριών αυτών πεδίων στην βασιλεία του, καθώς ήταν ο πρώτος θεός που κυβέρνησε μετά την ρήξη ή ανατροπή ουρανού και γής. Όλα είναι δημιουργία. Τι εννοώ με αυτό, ώς προς την σύνοδο Κρόνου-Ποσειδώνα; Είναι μια στιγμή που αντιλαμβανόμαστε πως υπάρχει ένα τμήμα του κόσμου (μας), της πραγματικότητας, που δεν αντιλαμβανόμασταν ως ξέχωρο, και τώρα αρχίζει να κυριαρχεί μια άλλη συνείδηση δύναμης (δημιουργίας) που είτε καταλαμβάνει χώρο, ή επιχειρεί να συνυπάρξει, να συμπορευτεί. Μια δύναμη που είναι μεν δική μας δημιουργία και επίκτητη και με την οποία ταυτιστήκαμε μοιραία, αλλά μας ξεπέρασε και είναι πλέον ανεξάρτητη φύση-ύπαρξη. Πως το αντιλαμβανόμαστε αυτό; Πως αλλάζει την ταυτότητα μας, την σφραγίδα μας στο τώρα, αλλά και σε σχέση με αυτό που είμασταν ή ορίζαμε μέχρι σήμερα; Γίνεται μια υπέρβαση της οποίας ο σπόρος μπαίνει τώρα. Ο σπόρος του τι έχουμε δημιουργήσει, τι έχουμε κτίσει, και πως αυτό οφείλουμε να το αντιληφθούμε ως κάτι που χρειάζεται και οφείλει να αλλάξει στο τώρα για το αύριο. Είναι θέμα οπτικής και νοοτροπίας. Να δούμε την ανάγκη του τώρα, με την συνείδηση ενός κοινού παρελθόντος, μιας κοινής αφετηρίας.

Άλλες προεκτάσεις της συνόδου και μέσα από το μυθολογικό πρίσμα: Τι είναι πλέον παρωχημένο σαν ιδέα, σαν άποψη, σαν έκφραση, και δεν πάει κάπου δημιουργικά, είτε το διάλογο ή να ανοίγει το μυαλό και τον δρόμο σε μια εκτός κουτιού σκέψη. Να σου βάζει ερωτήσεις σε αυτό που θεωρείς δεδομένο, όχι γιατί το πιστεύεις, αλλά γιατί σε βολεύει, ή το έχεις τακτοποιημένο και δεν θες να αφιερώσεις χρόνο να το δεις διαφορετικά ή και να μάθεις κάτι από αυτό.

Άρα μιας και ο Κρόνος συνάντησε  τον Ποσειδώνα στην σύνοδο αυτή, και θα συναντιόταν μαζί του ήθελε δεν ήθελε, και αναγκαστικά θα τον ξεπεράσει, έχουμε και μια σχέση τέτοια, μεταξύ αυτού που είναι εδραιωμένο και βιωμένο μέσα μας, στον κόσμο μας ως δημιουργία ή ως αφήγημα, και αυτού που επιχειρεί να το διευρύνει, να το χαλαρώσει, ή να το διαλύσει ή να του δώσει μια νέα μορφή. Πως είμαστε παρόντες δια της απουσίας μας; Πως είμαστε απόντες δια της παρουσίας μας; Μια τεχνική που είναι απαραίτητη για τον ηθοποιό ή τον καλλιτέχνη που υποδύεται έναν ρόλο γιατι είναι μέρος της φύσης του επαγέλματος, ενώ στην πραγματική ζωή αυτό είναι ζήτημα υπαρξιακό, και ζήτημα ταυτότητας και ρόλων που καλούμαστε να εκφράσουμε σε διάφορες περιστάσεις.

Μπορεί να είναι και η διαπίστωση ή ο φόβος, πως η τεχνολογία Αl, το δίκτυο, μπορεί να καταργήσει το κύρος ή τους κόπους ετών, που έχουν επενδυθεί σε κάποια επαγγέλματα. Μπορεί να γίνει υποκατάσταστο της δημιουργίας. Να κλέψει την ταυτότητα. Ένα είδος απώλειας είναι και αυτό.  Έχουμε λοιπόν την μυθολογική σχέση, του πατέρα προς τον γιό, που πριν αντιληφθεί ακόμη τι θα γίνονταν τα παιδιά του θέλησε να τα «καταβροχθίσει». Πως λοιπόν συναντιέται η προηγούμενη γενιά με την νέα; Η προηγούμενη έννοια της συγκρότησης, του ελέγχου της δημιουργίας, με την νέα εποχή και τους νέους τρόπους.

Που και με πιο τρόπο, συναντιόμαστε όλοι μαζί μεσα σε αυτό;

Είναι στιγμή συμφιλίωσης, και αποδοχής. Αποδοχής της ολότητας και των φαύλων κύκλων. Που φυσικά, περιλαμβάνουν και κάθαρση από επίκτητα στοιχεία που δεν μας ανήκουν ή επιχειρούν να μας αλλοιώσουν. Πως συγκρατούμε ή ελέγχουμε αυτήν την ροή νέας αρχής,  ύπαρξης ή τρόπου; Πως συναντούμε κάτι αναπόφευκτο; Τι είδους προκαταλήψεις φέρει αυτή η συνάντηση; Τι κληροδοτούμε ή κληροδοτήσαμε και τι δίνουμε ή τι παίρνουμε πίσω; Ποιο είναι το κομμάτι της ευθύνης που μας αναλογεί; Τι αποφεύγουμε, και τι ωραιοποιούμε; Τι θυσία κάνουμε για το σύνολο ή μια ολιστική αντίληψη της πορείας και της μελλοντικής εξέλιξης; Ποια ήταν τα όνειρα και τα ιδανικά μας το 1989 και ποια είναι σήμερα;

Σε ένα άλλο επίπεδο, πως η ιδεολογία ή η γνώση, η πραγματικότητα που έχουμε συγκροτήσει ή είναι εδραιωμένη, συναντιέται με τις πιο φρέσκιες ή αυθόρμητες ιδέες, πράξεις και απόψεις που δεν τοποθετούνται εύκολα σε ένα πλαίσιο που κατανοούμε ή που κατέχουμε; Αν πρέπει να τις δαμάσουμε ή να αφήσουμε την τάση ελέγχου, και να δούμε και την δυναμική και δημιουργικές προεκτάσεις στο τώρα μέσα από έναν άλλον τρόπο προσέγγισης; Πως ορίζεται το πνευματικό δικαίωμα, το δικαίωμα γενικότερα; Τι δυνατότητες υπάρχουν για ένα νέο ξεκίνημα. Παρατηρούμε κάτι σε αυτό το κομμάτι στις ζωές μας; Τι συναισθήματα προκαλεί αυτό; Ταραχή, θυμό, παραχωρήσεις, προσφορά, θυσία, αίσθημα απώλειας, φθοράς, έμπνευσης, παρακίνησης; Κάτι λέει αυτή η συνοδός σε σχέση με το πως δεν μπορούμε να επαναλαμβάνουμε το ίδιο πράγμα, το ίδιο μοτίβο με τον ίδιο τρόπο.

Πως μπορούμε να συναντήσουμε αφορμές και επεισόδια γύρω μας, που θα θέλουν να μας βγάλουν από τον δικό μας εδραιωμένο τρόπο. Τον τρόπο ζωής μας, και της διαχείρισης της. Βέβαια, αυτό μπορεί να έχει light εκδοχές, δημιουργικές εκδοχές, και καθόλου εύκολες, επείγουσες ή επώδυνες εκδοχές.  

Τώρα κάνουμε καινούργια αρχή σε αυτό το κομμάτι, και θα παρατηρήσουμε πολλές εκδηλώσεις των τάσεων αυτών, αντίθετες ή συγκρουσιακές ιδεολογίες και δυνάμεις, που μπορεί να τις συνδέει μια κοινή αφετηρία, ή μια σχεδόν εξαναγκαστική κοινή προσπάθεια.

Παραδείγματα πολλά: Όποιος εκφράζεται διαφορετικά από το αναμενόμενο ή που δεν χωράει εύκολα σε κουτάκια, να υφίσταται έντονη κριτική, να απαξιώνεται, να παραγκωνίζεται ή να εξαιρείται. Έχει ήδη αρχίσει να γίνεται αυτό, από το 2023-24 που ο Πλούτωνας μπήκε στον Υδροχόο, αλλά τώρα θα αρχίσει να γίνεται με πιο ωμό και άμεσο τρόπο (Κριός). Το φίλτρο του Κριού, λέει βγες μπροστά με αμεσότητα, αλλά είναι σημαντικό να ξέρεις, αν αυτή η αμεσότητα προκύπτει από κάτι που αποφεύγεις (ιχθύς) ή από κάτι που έχεις ουσιαστικά, ολοκληρώσει και θες να προχωρήσεις. Όπως και να μην ξεχνάς τι θέλεις να εδραιώσεις, σε τι θέλεις να δώσεις μορφή και αξία, και όχι απλώς να παίρνεις πρωτοβουλία ή να αντι-μάχεσαι για λόγους γοήτρου ή πρωτιάς ώστε να αναδειχθείς ή να επωφεληθείς στιγμιαία.

Επομένως η συνάντηση των δύο πλανητών είναι κάπως σύνθετη, ως προς τον τρόπο σκέψης μας, την στάσης μας, εκεί που πρέπει να σταθούμε. Οι δύο ενέργειες συνυπάρχουν και μέσα μας, πνευματικά και υλικά, αλλά μπορεί να τις συναντήσουμε και σε καταστάσεις και σε άλλους. Οπότε αν κάνουμε κάτι δημιουργικό, έχουμε έναν δρόμο, μια πορεία, ένα έργο ή εκφράζουμε κάποια άποψη που οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν, είναι γιατί θα συναντήσει ή και θα σπάσει ένα καλούπι με κάποια αφορμή στο τώρα. Αυτό μπορεί να κερδίσει έδαφος, αν ωφελεί ή συνεισφέρει ή έχει δημιουργικό χαρακτήρα. Αν γεφυρώνει κόσμους. Αν διαλύει παθογένειες και αναδιοργανώνει με σκοπό να αλλάξει συνειδητά. Να οδηγήσει σταδιακά και σε περισσότερη διαύγεια, καθώς ανατρέπει, ή μπερδεύει αυτό που γνωρίζαμε που μπορεί να ήταν τελικά και μια προκατάληψη. Το παλιό πρέπει να συναντήσει το νέο ή και την αυταπάτη του αφηγήματος.

Ποιοι είμαστε χωρίς την ιστορία που μας βολεύει να αναπαράγουμε για να μονοπωλούμε μια θέση, για να κρατήσουμε κάπου τον έλεγχο; Τι θα βγει από αυτό, θα το δείξει η συνέχεια. Ο Ποσειδώνας κερδίζει. Η συνάντηση είναι πολυδιάστατη. Μπορεί να σημαίνει επαφή με νεότερους ή τις νέες γενιές, καινούργια πράγματα, γεγονότα και εργαλεία που μας αποκαλύπτονται, και επίσης τρόπους έκφρασης και δημιουργικής έκφρασης. Το πάντρεμα του παλιού με το νέο.   

Μια νέα αρχή, ή και πιο συγκροτημένη επαφή με τον νεότερο εαυτό μας, με τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας δεν είναι μόνον τα βιολογικά μας παιδιά, είναι και τα δημιουργήματά μας, οι επιθυμίες και αυτά που είναι σημαντικά για εμάς, είναι ζητήματα υπαρξιακής φύσεως. Μας περιορίζει κάτι ή ευαισθητοποιεί κάτι τον τρόπο που είμαστε, που δημιουργούμε, που εκφραζόμαστε, που υπάρχουμε, εντός συνόλου;

Η αρχή είναι πρώιμη και καλεί σε αυτοσχεδιασμό, αλλά βασίζεται σε κάτι που προϋπάρχει και εργάζεται καιρό. Σιγά σιγά θα βρεί τα βήματά της, και σχετίζεται και με την έννοια της αυτονομίας. Της διαχείρισης του χρόνου. Επίσης μπορεί να έχουμε μια δουλειά ή ένα καθήκον -το ‘πρέπει’ και μια ενασχόληση που αγαπάμε και μας εμπνέει, τι γίνεται εκεί; Πως συνυπάρχουν παράλληλα τα δύο; Μπορούν να συγχωνευτούν; Μπορούμε να δείξουμε κάτι και από τα δύο; Θα αφήσουμε το ένα για να πάμε στο άλλο;

Ο Ποσειδώνας ως πλανήτης έχει πιο αργή τροχιά, που υπερβαίνει του Κρόνου, οπότε ανατρέπει το μυθολογικό πλαίσιο των γενεών. Αυτή την στιγμή έχουμε κάτι που διαπερνά και υπερβαίνει τα όρια της πραγματικότητας, και μπλέκει ή πλέκει γενιές, χρόνους, ιστορίες, νοοτροπίες, αναμνήσεις, βιώματα, συναισθήματα, δονήσεις, το νήμα του χρόνου που διαχέεται και σαν την τρίαινα του Ποσειδώνα αναμοχλεύει τις θάλασσες ή τις ηρεμεί και τις γαληνεύει. Ο εσωτερικός μας κόσμος, ένα στοιχείο που δεν έχουμε δαμάσει ακόμη,  περιέχει διαίσθηση, φυγή, φαντασία, συναισθήματα, και είναι εν δυνάμει. Ο Ποσειδώνας στον Κριό, είναι σαν να δημιουργείς ενώ περπατάς στον δρόμο. Σαν να ακούς μουσική, και να σου έρχεται μια ιδέα. Σαν να χορεύεις αυτοσχεδιαστικά. Σαν να ερωτεύεσαι με παιδικό αυθορμητισμό, σαν να αισθάνεσαι ή διαισθάνεσαι κάτι για πρώτη φορά. Σαν να ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά. Σαν να δημιουργείς με βιωματικό τρόπο. Σαν να απογοητεύεσαι στιγμιαία, και να εμπνέεσαι στιγμιαία. Να εντυπωσιάζεσαι, και να απογοητεύεσαι. Πάνω και κάτω.  Μαθαίνεις να ρυθμίζεις τις προσδοκίες και ευαισθησίες σου στην κάθε στιγμή. Κάθε στιγμή μπορεί να σε παρασύρει στην οδύνη, να σε φανατίσει, αλλά και να σε γεμίσει δέος. Να σε πάει στα ουράνια. Το βλέπουμε παντού, από την ειδησεογραφία, μέχρι στις ζωές, στα συναισθήματα και την καθημερινότητα μας. Η δύναμη της εικόνας, της αίσθησης, της εντύπωσης. Με τον Κρόνο, είναι επίσης μια στιγμή να λειτουργήσει και η αυτοπειθαρχία, η επένδυση χρόνου, και να το δομήσει. Είναι στοίχημα έναρξης, να μην επαναλάβουμε κυκλικά παθογένειες των οικογενειακών, προσωπικών, εθνικών, ή συλλογικών ιστοριών μας, ή να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις ιστορίες για να συνεισφέρουμε με κάποιο τρόπο, πιο άμεσο, και πιο ολιστικά στην νέα πραγματικότητα.

Σε ποια πραγματικότητα είμαστε; Αυτή που δημιουργείται από την σύμπτυξη πληροφορίων, βιωμάτων, στο τώρα, στο χθές, που θέλει να δει το αύριο αλλά θέλει και να ξεχάσει τις συνέπειες του χτες. Κάπου έχουμε εμπειρία, και κάπου χρειάζεται να την ξεδιαλύνουμε, να ξεβολευτούμε, να της δώσουμε μια φρέσκια πνοή και οπτική.

Κάποιες ακόμη θεματικές από το μυθολογικό πλαίσιο: Ο Κρόνος βασίλεψε την χρυσή εποχή, και ήταν και θεός της σοδειάς και της γεωργίας. Ο Ποσειδώνας ήταν ο θεός των θαλασσών, των ωκεανών και του υγρού στοιχείου, προστάτης των ναυτικών, και των ψαράδων.   Ήταν εξημερωτής των αλόγων και γεννήτορας του πρώτου αλόγου -του Πήγασου. Ο Πήγασος το φτερωτό άλογο, είχε σχετιστεί στους μύθους και με την θάλασσα και με τους υδρατμούς που δημιουργούνται από τις καταιγίδες, και με τους κεραυνούς του Δία. Όπως επίσης και με την Μέδουσα της οποίας ο μύθος έχει πολλές εκδοχές γι αυτήν, που περιπλέκουν αρκετά την σχέση της με τον Ποσειδώνα (αλλού ο μύθος λέει για βιασμό, αλλού για συναινετική συνεύρεση ανάλογα με τον συγγραφέα) και άρα έχουμε και αυτές τις θεματικές που αναδύονται που διαπραγματεύονται και πάλι τα όρια. Το Γοργόνειο κεφάλι της, το χρησιμοποιούσαν ως σύμβολο προστασίας, (ακροκέραμο) σε ναούς και κατοικίες, και σε άλλα αντικείμενα κυρίως εξοπλισμού. Τι παραβιάζει, τι προστατεύει, τι είναι εκτεθειμένο και ευάλωτο, είναι επίσης θεματικές είτε συλλογικές ή ατομικές αυτής της συνόδου.  Ο Ποσειδώνας ώς θεότητα είχε επίσης την τιμητική του στις ιπποδρομίες. Προχωρούμε με εσωτερική παρόρμηση με συνείδηση των δυνατοτήτων και της εμπειρίας που έχουμε συλλέξει.  

Κατά τον Παυσανία, ο Ποσειδώνας ήταν επιστάτης του χρησμού των Δελφών, και ήταν εκείνος ο οποίος έδινε το εξαγνιστικό ύδωρ για την ίδρυση της κάθε αποικίας. Μέσα στην αρχή του Κριού συναντιόνται οι πλανήτες, οπότε αυτό σημαίνει πως αυτή η θεματική μπορεί να εκδηλωθεί με κάποιο τρόπο, σε κάποια γη ή σημείο συνάντησης στεριάς και γής, όπως είναι τα στενά, τα περάσματα, ισθμοί κλπ ή τα Δέλτα των ποταμών. Ή σε κάποιο σημείο που επηρεάζει όλους μας (όπως ένα σύστημα -ιντερνετ). Ο Ποσειδώνας ήταν επίσης υπεύθυνος για τους σεισμούς, και για την ασφάλεια των κτιρίων.

Επίσης ο Ποσειδώνας στην μυθολογία, είχε σχέση με την επιληψία, και με διανοητικές ή ψυχικές διαταραχές, αυτά που σε άλλες εποχές, είχαν δαιμονοποιηθεί και οδηγούσαν σε κοινωνικό αποκλεισμό. Τι δημιουργεί κοινωνικό αποκλεισμό; Τι δαιμονοποιούμε; Τι συγκαλύπτουμε, τι αποκαλύπτουμε; Ο Κρόνος συμβολίζει αυτό που η κοινωνία αποδέχεται, και ο Ποσειδώνας εκείνα που υπάρχουν και δεν ελέγχονται, κρύβονται, ή ωραιοποιούνται. Σχετίζεται και με θέματα κοινωνικής πρόνοιας. Που είμαστε σήμερα με αυτά τα θέματα;

Η περιπλάνηση στην μυθολογία του Ποσειδώνα και του Κρόνου δεν εξαντλείται εδώ, όμως αυτό που ίσως έχει σημασία είναι να αντιληφθούμε κυρίως μέσα από την πλειάδα των εκφάνσεων τους (θετικών και αρνητικών) από αυτήν την σύνοδο (συνάντηση), είναι το πως αντιλαμβανόμαστε το κομμάτι της ταυτότητας, της καινοτομίας, και του ζωτικού μας χώρου, την συνύπαρξη αντιθέτων, την σχέση προσδοκίας και πραγματικότητας, ονείρου και συγκρότησής του, και πως αυτό μας κινεί, και καθορίζει την ανταπόκρισή ή τις αντιδράσεις μας.

Πως επηρεάζει και σχετίζεται με τις συλλογικές εξελίξεις, όνειρα και ιδανικά. Ο κύκλος των δύο πλανητών διαρκεί ~37 χρόνια, οπότε έχει περισσότερο συλλογική σημασία τι ολοκληρώνεται τώρα και με τι συνεχίζουμε ως μια λογική σποράς, και σε αυτήν την σύνοδο θα έχει δημόσιο χαρακτήρα ή θα σχετιστεί με αλλαγές και πρωτοβουλίες (πολιτικού, κοινωνικού, και τοπικού χαρακτήρα) που επηρεάζουν μαζικότερα σύνολα ανθρώπων.

Τι ενοποιείται και τι διαχωρίζεται ή αποσπάται, τι είναι επίσημο και τι ανεπίσημο, τι κοινοποιείται και τι εξαιρείται, όπως και το τι θέση λαμβάνουμε στο τι εκτυλίσσεται στον κόσμο, ενώ μπορεί να διαχειριζόμαστε πολλά άλλα δικά μας θέματα.  

Ενώ, ο κόσμος μοιάζει αλλοπρόσαλλος και χαοτικός, ιδιαίτερα ταραγμένος, και με ύψη και βάθη, πως προστατεύουμε την ενέργειά μας ώστε να διακρίνουμε τις μας παρακινεί, μας εμπνέει, που αλλάζει το μέχρι τώρα, σε κάτι από το από εδώ και πέρα, και έχει σχέση με την οπτική της πραγματικότητας ή έστω της καθημερινότητας μας. Το που αφιερώνουμε τον χρόνο μας, που αισθανόμαστε ότι οφείλουμε, και που αισθανόμαστε πως έχουμε εξαντλήσει τον σκοπό ή ρόλο μας, είναι ίσως το πιο σημαντικό απόσταγμα εμπειρίας αλλά και στοίχημα αυτού του κύκλου που μετεξελίσσεται σήμερα.

Οι θεματικές του δεν εκδηλώνονται σε μία μέρα, όμως συνειδητοποιούμε τι έχει κλείσει ή τι έχει κατασταλάξει σε έναν πρώιμο βαθμό.  Ένα όνειρο, μια πορεία που τελείωσε, έφτασε κάπου, και τώρα θα πρέπει να περάσει σε μια άλλη φάση ή να αλλάξει μορφή.

Όταν ο Ήλιος θα κάνει την πρώτη του σύνοδο με τον Ποσειδώνα και με τον Κρόνο στον Κριό στις 22-25 Μαρτίου του 2026, θα φωτιστεί περισσότερο και ο σκοπός αυτού του μεγάλου νέου κύκλου που μόλις ξεκινά νεα ιδανικά και όνειρα σε μια νέα πραγματικότητα ή δομή. Στο στάδιο του αύξοντος μηνίσκου του κύκλου Κρόνου-Ποσειδώνα (2031) είναι η στιγμή όπου όποια νέα πράγματα έχουν γονιμοποιηθεί από εδώ και πέρα θα δείξουν και τις πρώτες τους μορφές, (είτε συλλογικά ή ατομικά), από τις αλλαγές ή πρωτοβουλίες που ξεκινάνε μέσα σε αυτήν την πρώτη εξαετία, που έχει τα χαρακτηριστικά της σποράς και της καινοτομίας, όπως η φάση μιας Νέας Σελήνης.

Είμαστε στην στιγμή που το δημιούργημά μας μάς ξεπερνά.

Στην στιγμή που η νέα γενιά δεν ζητά άδεια.

Στην στιγμή που η ιστορία ζητά λογαριασμό ή απολογισμό.

Στην στιγμή που μαθαίνουμε να αντλούμε πίστη από το παρόν, στην κάθε στιγμή που μιά ταπεινή πρωτοβουλία κάνει ένα μικρό θαύμα, μια συγκυρία, μια χειρονομία, μια σύμπτωση μας φέρνει σε επαφή με την ολότητα.

Είμαστε στην μετάβαση ή στο κατώφλι όπου από τον έλεγχο εισερχόμαστε σε μια νέα μορφή συνύπαρξης και τρόπου που χρειάζεται να αναγνωρίσει το τι είναι η αληθινή ζωή και δημιουργία, στο παρόν.

© Eleni Kostika, 2026