Να είμαστε παρόντες – Ένα νέο ξεκίνημα

Καθώς ο χρονοδιακόπτης του κόσμου σημαίνει το τέλος τους ημερολογιακού έτους και την έναρξη ενός νέου, μπαίνουμε αυτομάτως σε μία θέση προσωρινής παύσης, αναμονής και προσμονής διασχίζοντας ένα κατώφλι που έχει περισσότερο σχέση με το βίωμα. Τα έθιμα και όλα όσα συνηθίζουμε να κάνουμε αυτήν την χρονική στιγμή, μετατρέπονται σε αντιλήψεις, στρέφουν το βλέμμα, ανάλογα με το σημείο παρατήρησης, και είναι οι συλλογικές στιγμές της ‘ιεροτελεστίας’ και ενός είδους μύησης, που συντονίζονται με μεγαλύτερο αντίκτυπο με τα δύο άκρα της εμπειρίας (του μαζί και του μακριά). Αυτά που μας ενώνουν, που μας φέρνουν πιο κοντά,  και με αυτά που μας χωρίζουν, και μας αποξενώνουν. Αυτά από τα οποία απομακρυνόμαστε ή αφήνουμε πίσω μας, και αυτά που πρόκειται ή ευχόμαστε να συναντήσουμε. Αυτή λοιπόν η στιγμή, ανεξάρτητα από την εγγύτητα και την απόσταση που την διακρίνει, είναι ένας ενδιάμεσος χώρος, που περιβάλλεται με ευχές, με περισσότερα μηνύματα. Μερικά μοιάζουν ψεύτικα και επιφανειακά, και άλλα φέρουν αληθινό νόημα. Παρ’  όλα αυτά το τέλος του χρόνου μοιάζει πάντα και μια καλή στιγμή για αποφάσεις. Νοιώθουμε πιο έντονα πως το μέλλον είναι εμπρός μας, και το ερώτημα του πως προβλέπεται αυτό, αλλά και πως μπορούμε εμείς να το ελέγξουμε και να το ορίσουμε γίνεται πιο έντονο.

Η αστρολογία δεν συντονίζεται με αυτόν τον χρονοδιακόπτη καθώς μελετά ουράνια σώματα που βρίσκονται σε συνεχή κίνηση, και αντιπροσωπεύουν ενέργεια, αλλά και αλλαγές στον τρόπο έκφρασης της ενέργειας, και πως αυτή συγχρονίζεται με επίγεια γεγονότα και ανθρώπινες συμπεριφορές. Η αστρολογία συντονίζεται περισσότερο με τις ενάρξεις των εποχών, τα Ηλιοστάσια και τις Ισημερίες. Εκδηλώσεις αλλαγών στην στάση, ιδιοσυγκρασία και τον τρόπο που οργανώνεται και βιώνεται η ζωή είναι ορατές στην έναρξη κάθε εποχής.

Συνεπώς το τέλος κάθε ημερολογιακού έτους κατέχει μια ισάξια δική του μοναδική σημασία  όπως και κάθε άλλη ημερομηνία ή χρονική στιγμή, με τον ίδιο τρόπο που κάθε γέννηση ή έναρξη αποτυπώνει κάτι μοναδικό. Μέσα από αυτό το πρίσμα δεν τελειώνει κάτι, αλλά γεννιέται κάτι που είναι εν δυνάμει και μετεξελίσσεται στον χρόνο. Κάθε στιγμή στον χρόνο αφηγείται μια ιστορία σε σχέση με μια δυνατότητα. Αν μπορέσουμε να νοιώσουμε αληθινά το πόσο σημαντικό είναι αυτό, τότε αντιλαμβανόμαστε πως έχουμε την δύναμη  να αλλάξουμε κάτι. Αυτό μπορεί να είναι κάτι απλό όπως η διάθεσή μας, ή κάτι μεγάλο όπως μια ριζική στροφή στον τρόπο σκέψης, μια αλλαγή στις σχέσεις μας, το επάγγελμα ή τον τρόπο ζωής μας. Αυτό που χρειάζεται ώστε αυτή η αλλαγή να αποκτήσει νόημα είναι να είμαστε παρόντες, με την καρδιά, το νού, το σώμα και την ψυχή μας.